Ik zie terug LIVE cliënten op ‘Eigenkleur’ en natuurlijk respecteren we daar de Corona-maatregelen. Hoe doen we dit op onze praktijk ?

-Wij ontsmetten de gladde oppervlakten voor we beginnen en de armleuningen van de zetels tussen 2 cliënten door.

-Enkel de therapeuten raken de deurklinken aan. -We vragen u buiten te wachten en pas op het afgesproken uur van de sessie plaats te nemen in onze wachtzaal. Er staat ook een wacht-stoel in de gang.

-Graag uw handen wassen bij het binnenkomen.

-Water of andere drank zelf meebrengen.

-1,5 meter distance

WELKOM !

2020

En toen was er Corona…

Eigenlijk hoort het, zeker als therapeut zijnde, om je vlot aan te kunnen passen aan wat er is. Erkennen wat er is. Hoeveel keer zeggen of denken we dit… Ik las in Corona-tijd zelfs een boek dat zo heet. Toch gebeurde de aanpassing ook bij mij met ups, downs en de nodige frustratie. Ja, er is wat er is… maar ook ik heb toch een aantal keren een minder goede nachtrust gehad.

‘Mijn huisgenoten volgen de maatregelen niet altijd stipt.’

‘Wat voor effect gaat dit hebben op het schooltraject, de toekomst van mijn kinderen ?’

‘Wat met mijn lief die in het buitenland woont ?’

En natuurlijk heb ik ook veel gedacht aan mijn ex-collega’s vrienden/vriendinnen in de verpleging. Van dichtbij kon en kan ik nog steeds volgen wat de lange shiften met mondmasker en schort betekenen, wat het betekent om als verpleegkundige de ganse tijd besmet te kunnen geraken, een vriend hoofdverpleger die COVID 19 op een wrede manier aan den lijve ondervonden heeft,…

We zitten allen in een enorm existentiële periode: gezondheid, ziekte, dood, zin, zijn, geluk,… zijn stuk voor stuk elementen waar we mee te maken krijgen en waar we het beste van zullen en moeten maken. Wat ik deze crisis geleerd heb is dat deze thema’s mij danig hebben bezig gehouden.

Geluk…

hier volgt nog een citaat uit: “Erkennen wat er is”

Bert Hellinger in gesprek met journaliste Gabriël ten Hövel.

“p 141 Een werkelijk vervuld mens straalt iets uit. Dat zou mijn definitie van geluk zijn. Voor mij kunnen er niet genoeg van deze gelukkige mensen op de wereld bestaan, omdat daardoor gewoonweg de hele atmosfeer van de menselijke samenleving verandert.(…)

Er bestaat een geluk van kinderen die zichzelf vergeten in hun spel. Verliefden zijn gelukkig. Dat is allemaal heel mooi. Maar ‘vervuld’ zijn is geen geluk in die zin. Het is in harmonie met het grootse, ook met het lijden en met de dood. Dat brengt gewicht, diepgang en innerlijke rust. Het is iets heel stils. Dat is verworven geluk, dat niet gelijk is aan het zichzelf vergeten in een spel of in de liefde voor een ander persoon. Het heeft meer kracht.”